Historia miasta

Pierwsza wzmianka o Zabrzu zapisana została w „Rejestrze Ujazdu” (Registrum Wyasdense), dokumencie powstałym pod koniec XIII wieku (lata 1290-1295) lub na przełomie XIII/XIV wieku (lata 1295-1305). Zabrze występuje w nim pod nazwą „Sadbre”, co oznacza miejsce za debrami, czyli porosłymi dołami z płynącym wśród wzgórz strumieniem.

Na początku Zabrze miało malowniczą lokalizację, a obszar wioski wynosił 60 dużych łanów, czyli 1452 hektary. Część stanowiły ziemie uprawne, część lasy i grzęzawiska. Zabudowania wsi rozciągały się wzdłuż drogi w kierunku zachodnim do Gliwic, a wschodnim do Zaborza.

W 1354 roku w Zabrzu powstał drewniany kościół pw. św. Andrzeja Apostoła. Mieszkańcy Zabrza żyli głównie z uprawy roli oraz uprawy chmielu, z którego słynęło Zabrze. W XVII wieku toczyły się spory z Gliwicami o posiadanie „Chmielniciska”.

Najstarszą dzielnicą Zabrza są Biskupice, po raz pierwszy wymienione w 1243 roku. Należały one do Ujazdu, włości biskupa wrocławskiego. W „Rejestrze Ujazdu” wymieniono również Zaborze, Grzybowice oraz Rokitnicę Zachodnią.

Rokitnice Wschodnia i Rokitnice Zachodnia leżały na granicy diecezji krakowskiej i wrocławskiej. Rokitnica Wschodnia należała do księstwa bytomskiego, a Rokitnica Zachodnia do Toszka.

Pierwsza wzmianka o Mikulczycach pochodzi z 1311 roku, a o Makoszowach z 1498 roku. Obie wioski miały już wówczas karczmę i młyn.

Tekst pochodzi z witryny: UM Zabrze